शो मस्ट गो ऑन...!

मन मानत नाही तरी चार दिवसांपूर्वी माझा प्रिय मित्र चेतन जानी गेला ही गोष्ट खरी आहे. तो निघून गेला पण मागे उरलेल्यांना त्यांचं काम केलच पाहिजे. किंबहूना अधिक जोमाने काम केलं पाहिजे. अंत्यविधीला जाऊन आलो, नातेवाईकांना भेटून आलो. पुढच्या आठवड्यात चाळीस जणांना घेऊन सहलसाठी म्हणून लेह-लडाखच्या टूरवर जायचं म्हणून तयारीला लागलो (म्हणजे कामं आटोपायच्या) तर ती ढगफुटीची बातमी आली. पहिल्यांदा काहीच संपर्क होत नव्हता. नेमकं काय झालयं? कुठे झालय? दुरदर्शन वाहिन्यांवर दाखवतात तेवढं त्याला महत्व द्यायचं काय? (चलचित्र लेहची आणि बाकी भाष्य स्टुडीओमधलं अशी तर्‍हा असते.) दुरदर्शन आणि आकाशवाणी वरच्या बातम्या ऎकलेल्या बर्‍या. अशा अवस्थेत कालचा दिवस काढला. आज मात्र लेहला फोन लागले. आमचा मित्र पद्मा सुखरूप आहे. नव्या लेह शहराला त्या ढगफ़ुटीची झळ पोहोचलेली नाही हे समजलं. कारगील-लेह हा राष्ट्रीयमहामार्ग निमू गावाजवळ पूल वाहून गेल्याने बंद आहे हे समजलं. दुसरीकडे लेह-मनाली हा मार्गही बंद आहे. पण हे दोन्ही मार्ग दोन दिवसात सुरू होतील, ब्रोची माणसं कामाला लागली आहेत. लेह मध्ये सामान्य नागरीकांपेक्षा सैनिकच अधिक आहेत, शिवाय सीमावर्ती भागाशी संपर्क तुटलेला ठेवणं देशाला परवडणारं नाही. थोडक्यात परिस्थिती चार दिवसात पुर्ववत होईल. ज्या आमच्या मित्राचा मी वर उल्लेख केला त्या पद्मा च्या घरातही पाणी शिरलं, शेतीवर चिखल चढला. तो स्वतः त्या परिस्थितीतून सावरला आहे आणि आम्ही तिकडे येणार म्हणून वाट बघत आहे. “सब ठिक हो जायेगा आप आ जाओ” असे त्याचे धीराचे शब्द आहेत मी स्वतः ‘Wait and Watch’ पेक्षा ‘Show Must Go On’ वर विश्वास ठेवतो. बारा ऑगस्टची बँच जाणारच.          

       

लेहमध्ये ढगफुटी

जम्मू काश्मीरातील लेह भागात काल गुरुवार मध्यरात्रीच्या सुमारास झालेल्या अनपेक्षीत ढगफुटीमुळे मोठी जीवित आणि वित्तहानी, तसच मालमत्तेचं नुकसान झालं आहे. श्रीनगर-लेह तसच लेह-मनाली राष्ट्रीयमहामार्ग बंद झाले असून लष्कराच्या सहा हजार जवांनांनी तत्काळ मदतकार्य सुरू केलं आहे. पुरामुळे अनेक घरे तसेच नदीवरील दोन पूल वाहून गेले आहेत. सीआरपीएफचा कॅम्प, भारत संचार निगमचं मुख्य कार्यालय यांना मुख्यता हानी पोहोचली असून विमानवहातूकही बंद आहे.

लडखमध्ये असे ढग जमा होतात पण ते बरसतातच असे नाही. हा फोटो माझ्या जुलै २००७ च्या सहलीमधला आहे. 
  

वर सांगितल्या प्रमाणे बातम्या प्रसारमाध्यमातून सांगितल्या जात आहेत. मात्र दूरचित्रवाणी वाहिन्यांवरून दाखवण्यात येणारी छायाचित्र जुनी असून अजून पर्यंततरी मिडीया तिथे पोहोचलेला नाही. येत्या १४ ऑगष्टला आम्ही एकेचाळीसजण कारगील-लेह मार्गावर असणार आहोत. तो पर्यंत लेहकडे जाणारे दोन्ही रस्ते नक्की सुरू होतील. अजून आठ दिवसांनी तिथलं जनजीवन मार्गावर येईल यात शंका नाही. परवाच या सहलीसाठीची माहिती घेण्यासाठी आम्ही एकत्र आलो होतो तेव्हा कुणीतरी तिथे पाऊस पडतो का म्हणून विचारलं होतं. लेह मध्ये संपुर्ण वर्षात पाच मी.मी. एवढाच पाऊस पडतो आणि बर्‍याच वेळा तो बर्फवृष्टीच्या स्वरूपात असतो. नजिकच्या इतिहासात अशी घटना प्रथमच घडली असून नक्की काय झाले आहे त्याचा अजून नेमका अंदाज येत नाही. लेह मध्ये असलेले आमचे मित्र पद्मा ताशी, आशिक हुसेन यांच्याशी माझे मित्र आत्माराम परब (संचालक इश टुर्स) वारंवार संपर्क साधण्याचा प्रयत्न करत असून अजून संपर्क होत नसल्याने फोन सेवा सुरळीत सुरू झल्यानंतरच परिस्थितीचा अंदाज येऊ शकेल.

लडाख सारख्या दुर्गम भागात सहलीवर जाणं यामुळेच काहीअंशी नशीबावर अवलंबून असतं. सहलीत सहभागी झालेल्यांना एवढच सांगणं आहे की त्यांनी गडबडून जावू नये. दोन तीन दिवसात तिथल्या स्थितीचा अंदाज आल्यावर पुढील निर्णय घेता येईल. तो पर्यंत सर्वकाही मार्गावर याव म्हणून प्रर्थना.

बातमी वाचा     

चेतन अचेतन झाला आणि......!

चेतन गौरीशंकर जानी, माझा जीवाभावाचा मित्र, काल परवापर्यंत हसत खेळत आमच्यात वावरणारा, काल अचानक आम्हाला सोडून गेला. चार दिवसाचा ताप हे तात्कालीक कारण पण आत होणारा त्रास ना त्याने कुटुंबियांना सांगितला ना मित्रांना.काम हाच त्याचा आराम होता. आजारी असताना सुद्धा तो काम करत राहिला. कंपनीसाठी, कुटुंबासाठी, त्याचं मात्र जगणं राहून गेलं, पान्नासीचं वय हे काय जगाचा निरोप घेण्याचं असतं? बरं चांगलीच माणसं अशी जातात. लोकांना मदत करण्यात चेतन कायम आघाडीवर असायचा. कुणाच निधन झालं तर प्रसंगी रजा काढूनही तो अंत्यविधीसाठी हजर रहायचा, सामान जमवण्यापासून सगळं करायचा. लोकांना खांदे देता देता स्वात:च कधी खांद्यावर आला समजलच नाही. मन मानायला तयार नाही पण उद्या कांगाला गेलो की चेतन जानीची खुर्ची खाली असणार. कंपनीचा ताळेबंद नीट करता करता स्वतःच्या जीवनाची खेळी मात्र तो अर्ध्यावर टाकून गेला. त्याच्या खर्चाची बाजू अपूर्ण राहीली. चेतन गेला आणि एक चैतन्य काळाच्या पडद्याआड गेलं. अजून खुपशे डाव खेळायचे राहून गेले. परवाच ‘फ्रेंडशीप डे’ होऊन गेला. आमच्यासाठी प्रत्येक दिवस हा फ्रेंडशीप डेच होता. असा मित्र मिळणं ही माझ्यासाठी भाग्याची गोष्ट होती आता तो नाही हे माझं दुर्दैव. त्याच्या आत्म्यास शांती लाभो.