20 January, 2009

लडाख – अनुभूति अध्यात्माची आणि निसर्गाची (भाग २)


लेहच्या प्रयाणाचा दिवस उजाडलाहॉटेलच्या खिडकीतून पाहीले तर शुभ्र शिखरे खुणावत होतीरोहतांगपासला जास्त न थांबता आम्ही पुढे स्पितीच्या सुंदर दर्‍याखोर्‍यातून,पर्वतराजींमधून कोकसरमार्गे केलाँगला पोहोचलो तेव्हा सुर्य कलला होतादुसर्‍या दिवशी पहाटे ४.४५ ला केलाँग सोडलं ते त्या दिवशी संध्याकाळपर्यत लेहला पोहोचण्यासाठीच.तासाभरात बर्फाच्छादित हिमशिखरांवर पडलेली कोवळी उन्हं पाहून मन मोहून गेलंते दृश्य कॅमेर्‍यात बंदिस्त केलं तेव्हापासून कॅमेरा बाजुला ठेवताच आला नाहीआता वाटेत रहदारी नव्हतीचएखादं चुकार वाहन दिसायच तेसुधा लष्करी.वाहत्या नद्याशुभ्र शिखरंमध्येच दाटलेलं धुकंआता झाडांची जागा खुरट्या झुडुपांनी आणि काही ठिकाणी पोपटी हिरव्या अशा तृणांनी घेतली होती.आकाशाचा रंग गडद निळा होत चालला होतासतत चढ-उतार असणारे नागमोडी रस्ते काही वेळा नदीच्या पात्रातूनचक्क पाण्यातून जाणारेदर वळणावर एक नवीन दृश्य आम्ही डोळ्यात व कॅमेर्‍यात साठवत चाललॊ होतोद्राचा गाव सोडल्यावर पुढे बारलाचला पास (१६००० फूट उंच आला आणि आम्ही समोरचे दृश्य बघून फारच उल्हसित झालोचारही बाजूला बर्फच बर्फ आणि मधून जाणार्‍या रस्त्यावर आम्ही उभे. ( बारलाचला पासमधूनच चंद्रा आणि भागा या नद्यांवा उगम होतोपुढे तांडी या ठिकाणी एकत्र येऊन तिची चंद्रभागा होतेनंतर दोडा जिल्ह्यात तिला चिनाब म्हणतात.) 'एवढया उंचीवर जास्त जोरात हालचाल करू नकाअशा आयोजकांच्या सूचना अनावधानाने पाळता आल्या नाहीत त्याचा पुढे त्रास झालापण असं व्हायचच शेवटी याच साठी केला होता अट्टाहास.

(अपुर्ण....)                                    जायचय  लडाखला चला.....

लेखकः नरेंद्र  प्रभू


LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
 

Design in CSS by TemplateWorld and sponsored by SmashingMagazine
Blogger Template created by Deluxe Templates Tested Blogger Templates