अहा...! बहावा असा बहरला!

  

P.C. Dr. Anjali Joshi

डॉ. अंजली जोशी यांच्या बागेलील बहाव्याचा पहिला बहर पाहून सुचलेली कविता.  

 

सोनेरी हे झुंबर झेले, अहा...! बहावा असा बहरला!

पुलकित झाले माझेही मन, आनंदच जणू असा पसरला!

 

हिरव्या शालीमधून विलसे तनू सोन्याची आरसपानी

रूप यौवना जणू उभी ही मोद विहरते गाते गाणी

 

हळूच वारा झोका देतो डौलाने बघ बसे पाखरू

एक पाकळी सुटून आली? की हा हळवा आनंदाश्रू?

 

नवं यौवनच हे सृष्टीचे चैत्राने बघ बहाल केले

की लक्ष्मीच्या वर्षावाचे स्वर्गातून हे देणे आले?

 

नरेंद्र प्रभू

०१/०५/२०२२

हा असाच असतो बाप

परममित्र विजय मुडशिंगीकर यांनी FBवरच्या एका दर्जेदार पोस्टवर एक प्रतिक्रीया दिली आणि ती पोस्ट वाचून ही कविता सुचली.   

हा असाच असतो बाप सोसतो ताप लेकरासाठी

वणवणतो उघड्यापायी अन् फिरतो जोतापाठी  

 

उचलून घेतसे कवळ्या त्या कलिकेला

अन् योजत जातो तिच्याच आयुष्याला

मोजतो नगद अन् जमतो घाम कपाळी

सावरतो उठतो निघतो रोज सकाळी  

 

शाळेच्या खेळामध्ये नसते त्याला गम्य

परी झटतो करतो तीच्याचसाठी रम्य

कधी पुस्तक-पाटी घेऊनी म्हणतो आलो

वाण्याच्या वहीत आजच दाखल झालो

 

हरखुन ऐकतो पहिला नंबर आला

पोशाख तीचा तो किती जुना बघ झाला

मागतो मोडतो गळ्यामधली वाटी  

जी एकच होती कशी मागावी प्रिती?

 

अन् आता होईल कन्या ती अधिकारी  

घेऊन चालला तीजसाठी ही शिदोरी

पण... भाकर-चटणी त्याच्यासाठी गोड 

लागली सुकी जरी प्रेमाला नाही तोड

हा असाच असतो बाप सोसतो ताप लेकरासाठी

वणवणतो उघड्यापायी अन् फिरतो जोतापाठी  

 

नरेंद्र प्रभू

३०/०४/२०२२ 

ती आई होती म्हणूनी...

 

चित्र: सौ. रेखा भिवंडीकर 

काल memoir हे चित्रप्रदर्शन पाहिल्यानंतर मन अजूनही तिथेच रेंगाळत राहिलंय. त्या चित्रांनी असा फेर धरलाय की दुसरं काही सुचत नव्हत. ही कविता स्फुरली आणि मगच बरं वाटलं.      

ती आई होती म्हणूनी घनव्याकुळ मी ही झालो

किती वेळ आतल्या आत दुलाईला कवळून बसलो

 

तो स्पर्श मुलायम होता; जरी हात राबले होते

कष्टाने ओढीत होती ते शुभ्र पिठाचे जाते

 

बागेला फुलण्याचेही ती स्वप्न दाखवीत होती

फुलताना मजलाही 'ती' 'ही' फुले देऊनी गेली

 

किती काळ लोटला आहे ती पुन्हा समोरी आली

मायेच्या ओलाव्याने मज चिंब भिजवूनी गेली

 

ती आई होती म्हणूनी...

 

नरेंद्र प्रभू